Hic ego: Pomponius quidem, inquam, noster iocari videtur, et fortasse suo iure.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Duo Reges: constructio interrete.

Quam si explicavisset, non tam haesitaret. Facillimum id quidem est, inquam. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Et hercule-fatendum est enim, quod sentio -mirabilis est apud illos contextus rerum. Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Nam si amitti vita beata potest, beata esse non potest.

Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Dicam, inquam, et quidem discendi causa magis, quam quo te aut Epicurum reprehensum velim.

An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Si longus, levis; Sed residamus, inquit, si placet. Quod eo liquidius faciet, si perspexerit rerum inter eas verborumne sit controversia. Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Immo alio genere; Quod autem meum munus dicis non equidem recuso, sed te adiungo socium.

Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus. Consequens enim est et post oritur, ut dixi. Nam Metrodorum non puto ipsum professum, sed, cum appellaretur ab Epicuro, repudiare tantum beneficium noluisse; Quae sequuntur igitur? Ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur;

Sed tempus est, si videtur, et recta quidem ad me.

At certe gravius. Si longus, levis. Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Beatum, inquit. Eadem nunc mea adversum te oratio est. Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem. Collatio igitur ista te nihil iuvat. Sed ad bona praeterita redeamus. Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti.

Quamquam id quidem licebit iis existimare, qui legerint.

Summus dolor plures dies manere non potest? Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Recte, inquit, intellegis. Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba. Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Quid ergo? Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos; Qui enim voluptatem ipsam contemnunt, iis licet dicere se acupenserem maenae non anteponere. Non laboro, inquit, de nomine. Hunc ipsum Zenonis aiunt esse finem declarantem illud, quod a te dictum est, convenienter naturae vivere.

Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus.

Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere. Id est enim, de quo quaerimus. Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur? Videsne, ut haec concinant? Illa enim, quae prosunt aut quae nocent, aut bona sunt aut mala, quae sint paria necesse est. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Non enim iam stirpis bonum quaeret, sed animalis. Collige omnia, quae soletis: Praesidium amicorum. Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Erat enim Polemonis.

Itaque hic ipse iam pridem est reiectus; Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Piso, familiaris noster, et alia multa et hoc loco Stoicos irridebat: Quid enim? De quibus cupio scire quid sentias. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod.

De ingenio eius in his disputationibus, non de moribus quaeritur. Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Ex eorum enim scriptis et institutis cum omnis doctrina liberalis, omnis historia. Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur.